Fake is good: alter ego's

1972: als ontdekkingsreiziger, pijprokend en met rugzak.

1972: als ontdekkingsreiziger, pijprokend en met rugzak.

De kracht van Alter Ego’s

Waarom helpt het soms om een bril op te zetten terwijl je hem niet nodig hebt, of je regenboog gekleurde gympen aan te trekken? Het helpt je te geloven in je eigen rol. Bovendien stelt het je in staat te switchen in je leven. In het leven ga je soms van dominant (bijvoorbeeld als leidinggevende) naar invoelend, van expert (die een praatje houdt) naar de rol van leerling. Je gaat van manager (werk) naar een vaderrol of moederrol (thuis). Het boek The Alter Ego Effect* van de coach/schrijver Todd Herman, legt uit waarom het goed is soms jezelf een andere naam te geven of een nepbril op te zetten.

Coach jezelf

Van jongs af aan koos ik al ‘Alter Ego’s’. Ik maakte er hele verkleedpartijen van, de buurvrouw maakte grapjes erover als ik weer verkleed als Formule 1 coureur de straat op stapte, mijn gezicht ingepakt met een sjaal, helm eroverheen. Alleen de ogen zichtbaar, zoals de echte coureurs dat deden. Het was warm die sjaal, maar nodig.

Toen ik op mijn 8e voor het eerst op de skelterbaan mocht tijdens de vakantie in Spanje, vroeg ik opgewonden aan mijn moeder: wie zal ik zijn vanmiddag: ‘Michel Vaillant’ of ‘David Bowie’.? Ik koos voor Michel Vaillant, en met zijn superpowers scheurde ik 1,5 uur in extase mijn rondjes, zoals dat ging in de jaren 70. Toen er nog weinig regels waren. En je als kind van 8 werd losgelaten op een 125cc skelter en een wiebelende helm.

Als je te maken hebt met uitdagingen, kan het soms verstandig zijn om een sterkere, moedigere, competentere IK te bedenken en die tijdelijk je rol te laten overnemen. Of het nou gaat om het geven van een speech, het verkopen van jezelf, het afleggen van een triathlon of het rennen van een paar rondjes als het buiten koud is.

1974, als Michel Vaillant in Spanje.

1974, als Michel Vaillant in Spanje.

 De kracht van een alter ego

Ik zie studenten die les geef in Gespreksvoering voor mijn ogen veranderen als ze zich mooi aankleden voor een live assessment (een gesprek met een acteur). David Bowie, aanvankelijk een naar succes zoekende mime en zoete liedjes speler, deed het met zijn alter ego’s Ziggie Stardust en The Thin White Duke. Beyoncé deed het als beginnende zangeres, om de brave kerkgangster even van zich af te schudden. Totdat ze vond dat het niet meer nodig was.

Welk verhaal: storytelling en coaching

We denken in verhalen (en zetten het zelfs op het lichaam). Als ik tegen mezelf zeg dat ik chaotisch ben (wat ik ben), of minder moedig, of niet succesvol, gaat dit verhaal mijn acties versterken. En zo heeft iedereen zijn negatieve verhaal over zichzelf. Dat is niets nieuws. Maar we kunnen ook af en toe spelenderwijs dit ‘script’ gaan veranderen. Zoals Todd Herman zegt:

“When you pay attention, you realize you’re a natural storytelling machine. Every day, you’re telling yourself a story in your head, filled with a colorful narrative about life.”

 Die verhalen zijn ingeprent in ons systeem.

Hoe gebruik ik dit zelf?

  • In personal coaching wordt een beroep gedaan op empathie, ik mag invoelend zijn en compassievol. De rol (ik heb er geen naam voor) die ik heb, is een afgeleide van de coaches en trainers die ik bewonder en ooit heb zelf heb gehad. Mijn omgeving en de rol gebruik ik om die persoon goed te kunnen zijn. Het mediteren en soms wierook helpt om in een rol te komen. Of om eruit te komen.

  • Als business coach ben ik de creatieve brainstormer die geen belemmeringen ziet en helpt om te innoveren (to extend themselves:  mijn purpose). Ik draag mijn gekleurde schoenen en voel me dan creatiever.

  • Op de school waar ik lesgeef ben ik Robèrre (de schertsende bijnaam die mijn vaak jongere collega’s voor me hebben bedacht): en mijn nieuwe naam geeft me onverwachte talenten. Robèrre - zo nam ik me voor - heeft geduld, is organisatorisch sterk (veel meer dan Robert!) en wanneer mijn werkgever verwacht dat ik 100 formulieren invul terwijl 3 genoeg zijn blijft Robèrre vriendelijk lachen. Thuis schud ik de bureaucratie van me af. De precieze en administratieve Robèrre, die nodig is voor mijn rol als docent, maar ook kracht kost, is dan niet meer.

  • Als ik moet onderhandelen (bv. voor mezelf of in mijn vroegere leven als agent/jurist) ben ik niet de compassievolle coach of docent: ik heb mijn alter-ego Jerry. Eerder een forceerder dan een aanpasser (Killman test). Stevig met mijn benen op de grond. Ik mag botter zijn. Meer man. Niet altijd overal begrip voor, zodat ik me niet in alle omstandigheden van de ander hoef te verplaatsen. En visualiseer ook echt de benen die steviger op de grond staan.

Ik ga dus weer af en toe die fake bril opdoen. En mijn nieuwe rol oefenen. Kijken of het werkt. Niet om een namaakpersoon te zijn, maar om de krachten boven te halen die allang in me zitten. En om alle negatieve verhalen even het zwijgen op te leggen. Totdat het niet meer nodig is. Omdat ik het ben geworden.

*Todd Herman. The Alter Ego Effect. HarperBusiness.

Robert de Wilde is coach & mediator (voormalig advocaat in Nederland en de Nederlandse Antillen). Voor meer informatie over coaching: stuur een mail via Contact.

Robert de Wilde